Inkijk in de Brusselse lobbywereld

  • Inkijk in de Brusselse lobbywereld

    Inkijk in de Brusselse lobbywereld

     

    Op 20 april 2016 liep Maarten de Lange, MEP-deelnemer in 2014, mee met EU-lobbyist Milos Labovic. Een mooie kans en leerzame ervaring deed hij hier zeker op. Lees hier meer over Maarten’s meeloopdag in Brussel met Milos Labovic!

     

     

    PvdA kamerlid Henk Nijboer: “Ik heb de lobbyisten bij kop en kont gepakt”. Na een intense dag in Brussel met lobbyist Milos Labovic vond ik het de dag erna zeker de moeite waard om eens te kijken wat voor beeld werd geschetst in het artikel met deze titel. Zoals wel vaker werd ook hier verteld dat de lobbyisten alleen maar uit waren op meer geld voor hun baas, niet aan de belangen dachten van anderen en dus ethisch zeer incorrect bezig waren. Deze keer probeerden de Shell lobbyisten het kamerlid ervan te overtuigen door te gaan met de gasboringen, ondanks de instortingen van meerdere huizen van de Groningers. Maar na mijn bezoek aan Brussel contrasteert dit beeld toch iets met de ervaringen die ik heb opgedaan. Wellicht zijn niet alle lobbyisten hetzelfde?

     

    Op het Model European Parliament Limburg luisterde ik als voorzitter naar een zeer interessante presentatie van Milos Labovic over lobbyen en presentatietechnieken. Zó interessant dat ik het niet kon laten om even naar voren te lopen en hem wat meer vragen te stellen. Dit mondde uit in een afspraak. 21 mails en één verzette afspraak door de terroristische aanslagen verder kon ik dan eindelijk de trein naar Brussel instappen. Milos Labovic is een lobbyist in Brussel voor het huis van de Nederlandse Provincies, op 2 stemmen na verkozen als lobbyist van het jaar in Brussel en hij wordt door zijn assistente beschreven als: “Doortastend, goede coach, politieke voelsprieten, eerlijk en een keiharde werker”. Ik stapte dus ook zeker niet met lage verwachtingen weer uit de trein in Brussel. Toen de taxi mij na een lang en, door mijn frans gebrabbel, ook zeer moeizaam gesprek over Brusselse politie afzette bij het Huis van Nederlandse provincies werd ik dan eindelijk ontvangen door Milos Labovic.

    Hij moest nog wat dingetjes afhandelen dus kreeg ik een perfect politiek voorgerecht voorgeschoteld: met uitzicht over de EU gebouwen op het balkon van een Public Affairs kantoor lees ik de uitgave van de Europese Politico. Daarna maken we een wandeling door het doolhof van Europese instanties en krijg ik ondertussen wijze raad te horen: in de lobby wereld draait het erom dat je een narratief creëert, een duidelijk profiel van jezelf zodat iedereen je sterke punten weet. Ook het antwoord op de vraag hoe je een sterk punt creëert is zeker het onthouden waard. Volgens Milos kan iedereen in no time een expert worden: “Lezen, lezen en nog eens lezen” “Bijna niemand hier leest alle dossiers en verdragen helemaal door, alleen al door het lezen van een verdrag kan je als expert worden beschouwd.” Daarna maakt hij nog duidelijk dat je vroeg moet beginnen met een profiel creëren. Hij vertelt het voorbeeld van een kennis die, alleen doordat zijn scriptie over Griekenland ging, als expert werd beschouwd en ontzettend vaak werd gevraagd om zijn “expertise” te delen. Terwijl we langs de beroemde grote lobbykantoren lopen vertelt hij over alle jonge mensen die daar werken, gelokt met een leuke titel op hun visitekaartje maar ze verdienen amper iets. Milos hekelt het feit dat sommige bureaus jonge mensen onbetaalde stages laten lopen; “waardevol werk moet uitbetaald worden in geld, niet in vage beloftes.”

    Ook hoor ik meer over zijn eigen project: de hervormingen van de fondsen voor de regio’s van de EU. Milos vertegenwoordigt alle Nederlandse provincies in dit belangrijke dossier en wil er natuurlijk voor zorgen dat de Nederlandse provincies kunnen blijven investeren met Europees geld, net als voor de hervormingen. Dan gaan we dieper in op het lobbyen. De lobbyist moet het voor hem preferabele discours creëren en dan hoeft hij dit alleen nog maar de goede richting mee te geven om zijn doel te bereiken. Ook maakt hij vaak een tijdlijn vanaf het punt dat hij begint te werken en als einde de datum waarop de uiteindelijke beslissing wordt gemaakt. Daartussenin probeert hij dan de 20 mensen die invloed hebben op het dossier te helpen de goede beslissing te maken door bijvoorbeeld positionpapers, evenementen en hoorzittingen.

    Na deze uitleg lopen we het parlement binnen en hebben we een interessant gesprek met Maarten van Gaans, beleidsmedewerker van D’66, Europarlementariër Mathijs van Miltenburg en ex-medewerker public affairs. Hij vertelt dat hij nooit zou lobbyen voor iets dat niet aan zou sluiten bij zijn idealen. Zijn werk bestaat uit amendementen en speeches schrijven, het hele politieke spel in de gaten houden en per dag rond de 300 mails beantwoorden of verwijderen van mensen die van Miltenburg willen spreken. Daarna krijgen we een rondleiding door het gebouw van Kees Bos, persofficier van CDA Europarlementariër Wim van de Camp. Ondertussen schudden we een paar handjes met Europarlementariërs en voor mijn gevoel kent het hele parlement inclusief medewerkers Milos.

    Op de terugweg spreken we over euroscepticisme en de oplossingen. Samen komen we eruit dat het opheffen van het gebouw in Straatsburg al een heel mooie beweging in de goede richting zou zijn. Maar ook moeten de partijen de strijd tussen hun idealen in het EP meer naar buiten laten komen. Op dit moment wordt er nog teveel in de binnenkamertjes geregeld en wordt er te weinig confrontatie naar buiten gebracht. En juist confrontatie maakt mensen geïnteresseerd volgens Milos. Bij terugkomst gaat Milos naar een uren durende ambtelijke vergadering en leer ik van zijn assistente Michele Koch het monitoren van alle politieke gebeurtenissen die belangrijk zijn voor het huis van Nederlandse Provincies en in het specifieke geval van Milos Labovic: Zeeland.

    Terwijl ik word begeleid naar het metrostation door Michele, heb ik afscheid genomen van Milos. We komen samen nog tot de conclusie dat als men de politiek in wilt gaan een maatschappelijke achtergrond nodig is. Beroepspolitici die op hun 20e beginnen en verder nooit uit de politieke “bubbel” komen kunnen nooit echte kennis hebben over de maatschappij. Een interessante stelling om over na te denken tijdens mijn reis terug.

    Om terug te komen op mijn begin: Milos is inderdaad een lobbyist die er voor zorgt dat zijn “baas” meer geld binnen krijgt maar deze baas is ten eerste de Nederlandse overheid en heeft hier geen kwaadaardige kapitalistische gedachtes bij. De overheid is namelijk geen bedrijf zoals Shell dat alleen streeft naar een hogere winst. Deze soort van lobbyen voor de overheid is dus in mijn ogen een stuk correcter.

    Ook in lobbywereld bestaat goed en slecht.

     

    Door: Maarten de Lange

    Comments are closed.