Columns schrijfteam

Stichting MEP Limburg maakt graag gebruik van al haar schrijftalent en heeft daarom het schrijfteam opgericht.                                                                                                                                             Om de week zal er op deze pagina een leuke column te lezen zijn van een van onze schrijvers. De onderwerpen zullen variëren, aangezien de schrijvers zelf kiezen waarover zij schrijven.

Met dit nieuwe concept hopen wij voor enorm veel nieuw leesplezier te zorgen!

————————————————————————————————————————-

Nijntjewijzer – Jules Schmeits

 

“Tekenaar Dick Bruna (89) overleden,” zo kopte de NOS-app toen ik laatst de trein instapte naar huis. Er zijn leukere manieren om het weekend mee te beginnen. Ik opende het artikel en las over het leven van de beste man. Zo was hij getrouwd met zijn buurmeisje, zou hij eigenlijk de uitgeverij van zijn vader overnemen maar ook verzon hij verhaaltjes voor zijn zoon en toen ze een keer op vakantie waren, zagen ze een konijntje rond het huis huppelen. Zie daar, Nijntje was geboren.

Ook stond er boven het artikel een foto van Dick Bruna en alhoewel Nijntje een wereldwijd bekend figuur is, besefte ik me dat dit pas de eerste keer was dat ik een foto van de geestelijk vader zelf zag. Geen idee of dat iets is waarvoor ik me moet schamen maar nu ik er zo over nadenk, weet ik ook niet wat hoe ik me hem had voorgesteld als er om de een of andere reden geen foto gestaan had. Een lieve knuffelopa met een brilletje en een mooie grote witte snor dus. Hij komt daardoor op me over als een charismatische en goedlachse man, eenvoudig ook wel een beetje. Niet in de zin van simpel maar meer als een bescheiden en makkelijk iemand.

Dat is ook niet zo heel gek. Zijn bekendste creatie Nijntje wordt immers wereldwijd geroemd om de eenvoudige stijl waardoor Nijntje zo herkenbaar is. Anders is dat wel met de politiek en dan met name partijen en haar programma’s. Tuurlijk, we weten over het algemeen waar welke partij zich bevindt in het politieke spectrum en wat precies haar idealen zijn maar ook wij MEP’pers weten uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om bepaalde besluiten, resoluties of ideeën te verantwoorden.

Gelukkig bestaat er voor iedereeen die door de bomen het bos niet meer kan zien zoiets als een stemwijzer. Ze zijn er in verschillende soorten en maten: eentje voor jongeren, eentje over het milieu, de economie en ga zo maar door, maar de belangrijkste is de Stemwijzer. Aan de hand van het wel of niet eens zijn met bepaalde stellingen en hoe belangrijk jij die onderwerpen vindt, bepaalt de Stemwijzer aan de hand van de partijprogramma’s met welke partij jij je het meest kunt identificeren. Handig toch? Even tussendoor, bijvoorbeeld in de trein, thuis of samen met je vrienden in de pauze (kun je er meteen een leuk debat van maken), kijken op welke partij je het beste zou kunnen stemmen.

Maar helaas, niets is zo eenvoudig als het lijkt. Zo zijn er partijen die niet eens een programma hebben of zijn ze van mening dat de Stemwijzer geen goed beeld geeft van hun partijprogramma en dus niet op de Stemwijzer te vinden zijn. Zelfs het tekenen van Nijntje bleek al een hele kunst op zich te zijn want als je goed kijkt, zijn die lijntjes niet straks maar een beetje gebibberd, die Bruno overigens het moeilijkst vond. Zie dat dus maar voor elkaar te krijgen en dan ook met het begrijpelijk maken van de politiek voor iedereen. Daar kunnen wij als MEP’pers heel goed aan bijdragen, maar een ‘Nijntjewijzer’ zou daarnaast ook niet verkeerd zijn.

————————————————————————————————————————-

De dag des oordeels – Janna Lenders

Plotseling was het januari. De kerstvakantie was voorbijgevlogen en mijn deadlines stonden pal voor mijn neus. Meteen had ik spijt dat ik zo van mijn vrije dagen had genoten en had gedaan alsof mijn neus bloedde als iemand vroeg hoe het eigenlijk met mijn studie ging. ‘Ja, wat zal ik zeggen… Druk!’, antwoordde ik dan meestal maar, waarna ik vrolijk verder ging met het ontkennen van mijn deadlines. Van dat grapje kreeg ik na de vakantie meteen spijt. Daar zat ik dan: dagen achter elkaar om acht uur ’s ochtends in de bibliotheek. Ik kan je vertellen, dat was een slagveld. Mensen kampeerden nog net niet voor de deur van de bieb om een plekje te kunnen bemachtigen. Wanneer de deuren opengingen stormde iedereen naar binnen, gelijk aan een kudde dieren. En dat terwijl ik met mijn goede gedrag dacht dat ik vast de enige was die op het lumineuze idee was gekomen eens vroeg op te staan.

Enfin, als ik het dan toch voor elkaar had gekregen om een plekje te bemachtigen, kwam ik voor het volgende probleem te staan. Het woord waar ik al jaren moeite mee heb en waarvan ik vrees dat daar nog vele jaren op zullen volgen: planning. Hoe, in vredesnaam, leerde ik voor drie tentamens en schreef ik daarnaast een paper dat ergens op sloeg? In ieder geval niet door alles op een hoop te gooien, maar laat ik daar nu toevallig eens heel goed in zijn. Gelukkig was daar de HEMA met een geschenk uit de hemel, een geschenk dat zichzelf ‘planner’ noemde. Deze planner zou het einde zijn van mijn zorgen en hiermee zou ik weer structuur krijgen in mijn leven. Ik appte een vriendinnetje waarvan ik dacht dat ze haar zaken goed op orde had. Als een soort begeleider plande ze samen met mij, onder het genot van een kop warme chocomel met slagroom, mijn tentamens in. Er leek zowaar een einde aan mijn lijdensweg van chaos te komen.

Uiteindelijk was het zo ver: op de dag des oordeels, 20 januari, om vijf uur ’s middags stipt, leverde ik mijn paper in. Ik was verlost. De wereld kreeg weer wat kleur. Deze mooie, gekleurde wereld hield het echter niet lang vol. Hij hield het om precies te zijn vol tot het moment dat ik de televisie aanzette.  Bijna was ik vergeten dat mijn deadlines niet het einde van de wereld waren. De inauguratie van president Donald J. Trump leek dat wel te zijn.

————————————————————————————————————————-

De terugreis – Elyas Ghafour

Dat moment dat je in de trein zit, op de terugweg van een alweer geslaagde MEP-activiteit. Je zit daar lekker met je stropdas een beetje los, het bovenste knoopje van je overhemd open en je jasje uit. Potverdikkie, wat was dat een prachtige dag denk je dan. Dat dringt nogmaals tot je door terwijl je alle foto’s terugkijkt die je hebt gemaakt en samen met je schoolgenoten aan het praten bent over wat je hebt meegemaakt. Je begint bij wat leuke momenten van de dag zelf en eindigt in een politieke discussie over wat we met de vluchtelingen moeten doen. Geweldig vind ik dat, we zijn zestien jaar jong, een enkeling zeventien en we voeren discussies op een niveau dat mede-treinreizigers je aankijken alsof je van een andere planeet komt. Ook doe je met z’n allen een poging tot het tellen van de hoeveelheid koffie die je die dag wel niet hebt gehad, want dat is wat alle MEP-deelnemers gemeen hebben: de liefde voor koffie. En als deze liefde er nog niet is, ontstaat deze tijdens de conferentie. De koffietelpoging resulteert in discussies die gaan over hoe je nu het beste je stropdas moet strikken. De conclusie is dan een dubbele windsor. Ik ben nu een jaar verder en heb zoveel verschillende versies hiervan gezien dat ik geen idee heb wat het nu precies is: een mysterie voor altijd noem ik het. De terugreis van een MEP-activiteit, is dat schrijfwaardig? Ja, de terugreis is het moment dat je beseft dat de eerstvolgende activiteit weer mijlenver van je verwijderd is, maar ook daar kijk je je meteen al naar uit. Al moet je om half vijf in de ochtend op, je gaat gewoon, want het is MEP.

————————————————————————————————————————-

Een berichtje aan de Boze Blanke Man – Job Zomerplaag

Waar de laatste weken van het jaar in het teken staan van terugblikken, herdenken van gestorven beroemdheden en bovenal het verwennen van jezelf, bestaan de eerste weken van het nieuwe jaar uit goede voornemens, anderen het beste voor het nieuwe jaar wensen en vooruitblikken op wat misschien komen gaat.

2016 zal waarschijnlijk de geschiedenisboeken ingaan als het jaar waarin Donald Trump de Amerikaanse verkiezingen won, Geert Wilders werd veroordeeld voor groepsbelediging en Poetin zich wederom liet gelden op het wereldtoneel. Alle drie politici, met een ietwat onorthodoxe aanpak op zijn tijd, en ze zouden gezien kunnen worden als boze, blanke mannen.

Het afgelopen jaar werd er veel gesproken over de boze witte/blanke man (in het vervolg BBM). Als er niet over hem werd gesproken als een Trump-aanhanger of als PVV-stemmer, dan maakten televisiemakers in Hilversum zich zorgen of hij wel vaak genoeg zijn zegje op nationale televisie mag doen.

Misschien klink ik heel cynisch wanneer ik over de BBM spreek. Hoewel ik zelf als een blanke man door het leven ga, die op sporadisch momenten zijn boze buien kent, voel ik me nauwelijks aangesproken wanneer er in de media of politiek over de BBM wordt gesproken. En ik vermoed vele blanke mannen – en vrouwen, want de BBM is niet uitsluitend een man-  met mij.

Het is niet eenvoudig om de BBM te herkennen. Bij de BBM gaat het namelijk niet alleen over zijn uiterlijke kenmerken – blank en man – of gemoedstoestand: met name heel erg boos. Na de verkiezing van Donald Trump deden een aantal opiniemakers een poging om de BBM te beschrijven. Arthur van Amerongen schreef in de HP/De Tijd dat de BBM “een beetje verdrietig is”, terwijl Ria Cats in het Financieel Dagblad concludeerde dat hij vooral bang is. Volkskrant-columnist Bert Wagendorp stelde zelfs dat de BBM niet bestaat. En: wie ziet de boze vrouw? De meningen over de BBM lopen uiteen, maar een terugkerend thema is een grote woede en teleurstelling over de huidige stand van zaken. Een woede die zich vooral lijkt te richten tegen ‘de bestuurlijke elite’, de regenten van deze tijd. Regenten die jarenlang beloftes hebben gedaan aan de BBM om zijn stem te krijgen, maar van wie hij te weinig heeft ‘teruggekregen’.

Die bestuurlijke elite die de BBM boos maakt is eenvoudiger te herkennen. Het beeld dat onder BBMen lijkt te bestaan over deze regenten is het beeld van een selecte groep graaiende en bedriegende – jawel –  witte mannen die elkaar baantjes toespelen. Deze BBMen, mét macht, delen in verkiezingstijd hun frustraties en boosheden met duizenden mensen in stadions, in een rechtszaal of op het Rode Plein.

Dat was het afgelopen jaar: het jaar van de BBM. In het nieuwe jaar is het tijd voor verandering, een frisse blik. Vergeet de hordes BBMen, van Henk (van Ingrid) tot de nieuwe Amerikaanse president. Laten we van 2017 het jaar maken van de blije mens, ongeacht welk geslacht, huidskleur of afkomst hij of zij heeft. Er komen mogelijkheden genoeg om die weg in te slaan; om te kiezen voor een samenleving die niet draait om de boosheid van de blanke man, maar waar plaats is voor nuance en debat. Laat optimisme over de toekomst toe, zonder de waan van de dag uit het oog te verliezen. Kortom, temper je boosheid – Boze Blanke Man/Vrouw of niet – en maak 2017 het jaar van de blije mens.

————————————————————————————————————————-

#NoDAPL – Romy Kuckelkorn

’De verkiezingen zijn iets waar ik als inwoner van het altijd democratisch Californië niets aan kan veranderen, de pijpleiding die ze in North Dakota willen aanleggen is iets waar ik wel over kan meebeslissen.’ Was de uitleg van een van mijn Amerikaanse vrienden toen ik vroeg waarom ze het niet over de verkiezingen had, maar wel over een andere politieke kwestie.

Er is zoveel ophef over deze oliepijpleiding omdat het door beschermd natuurgebied en het leefgebied van de Sioux-indianen zou komen te lopen. begraafplaatsen en andere heilige gronden zouden vernietigd worden. Ook was er de angst dat de pijpleiding olie zou gaan lekken in drinkwater, iets wat al vaker is voorgekomen bij pijpleidingen van dit bedrijf. Voor nu lijkt het gebied van de Indianen behouden te blijven, maar wat er gebeurt na 20 januari is nog open.

Het is de vraag waarom er in 2016 nog nagedacht wordt over de aanleg van een oliepijpleiding van deze omvang. In de toekomst gaat de wereld geen gebruik meer maken van olie en is het dan nog wel relevant om een half miljoen vaten olie per dag te verplaatsen? Gebruik maken van olie is een economisch gewin op korte termijn, maar is dat kortstondige economische gewin het echt waard om cultureel erfgoed te vernietigen?

————————————————————————————————————————-

Column door Janna Lenders

Zondag 21 november: een stormachtige zondag in Nederland. Bomen worden uit de grond gerukt en borden vallen naar beneden. Het valt kortom niet mee. Ons koude land heeft echter een heel ander soort ellende te verduren dan de rest van de wereld op deze dag. Een greep uit de krant: Turkije heeft net een wetsvoorstel ingediend om verkrachters met hun slachtoffer te laten trouwen; Donald Trump, racist en seksist, is een aantal weken geleden verkozen tot president van de Verenigde Staten. Vrouwonvriendelijkheid in overvloed.

Het valt me steeds vaker op dat ook onze maatschappij, buiten de politieke zaken, doordrenkt is met stereotypen jegens vrouwen. Je hoeft de televisie maar aan te zetten en er komt wel een chickflick voorbij die doet alsof het ‘’slimme-meisje-die-als-ze-haar-bril-afdoet-plotseling-populair-is’’ nooit de ‘’sportieve-jongen-die -toevallig-ook-nog-quarterback-is’’ kan krijgen. De vrouw neemt altijd een vaste rol aan in dit genre films. De uitslagen van de zogenaamde Bechdeltest kwamen dan ook niet als een verrassing. Dit is een test die fictie kan testen op seksisme. Het criterium is dat er ten minste twee vrouwen aanwezig zijn in de fictie, die een naam hebben. Daarnaast moeten deze vrouwen een gesprek of woordenwisseling hebben die iets anders betreft dan het onderwerp ‘mannen’. Het zal je verbazen hoe weinig films positief uit deze test komen: zelfs de in mijn ogen zo onschuldige Disneyfilms blijken niet vrij van seksisme te zijn. Ook andere programma’s zijn vol van seksualisering van vrouwen, neem Geordie Shore of de Nederlandse varianten hierop. Vrouwonvriendelijke taferelen zijn op het moment zelfs te zien in de Amerikaanse politiek met de uitspraken van Trump.

Nu is seksisme in een film of programma natuurlijk niet altijd te vergelijken met seksisme in het dagelijks leven, begrijp me niet verkeerd. Toch is het ook niet nietszeggend: de houding naar vrouwen toe en de manier waarop ze in films worden neergezet is lang niet altijd juist en mag niet op de echte samenleving gereflecteerd worden. Ik ben er van overtuigd dat we moeten blijven vechten tegen negatieve stereotypering en seksualisering van het vrouwelijke geslacht. Het is dichterbij dan we denken.

————————————————————————————————————————-

Je bent wat je stemt – Jules Schmeits

In een maand kan er veel veranderen. In vier jaar nog veel meer. Natuurlijk refereer ik nu naar het feit dat Trump de Amerikaanse verkiezingen heeft gewonnen met het gevolg dat iedereen zich afvraagt wat deze man gaat brengen. Inmiddels is hij op een aantal gewaagde uitspraken teruggekomen, maar nog steeds is niemand gerustgesteld. Is het allemaal waar wat hij gaat, kan, of mag doen? Ook hier in Nederland kijken we vooruit en vragen we ons af wat deze uitslag gaat betekenen voor de verkiezingen in maart. Blijven de rechtse partijen aan kop, zoals de peilingen voorspellen of geven de exitpolls ook hier in Nederland een verkeerd beeld van de aanstaande ‘bewoner’ van het Torentje?

Allemaal vragen waarop we voorlopig nog geen antwoorden zullen krijgen en ergens is dat natuurlijk best wel beangstigend. We willen immers weten waar we aan toe zijn, we willen zekerheid, we willen rust. Te veel veranderingen in één keer schrikt af en vaak zijn we dan ook geneigd alles zoveel mogelijk bij het oude te laten. Maar de wereld draait door. We moeten mee en daarom is het verstandig om te weten waarin we mee gaan. Juiste informatie is dus een must, maar met al die media is het een lastige opgave om al die informatie die we op ons afgevuurd krijgen te filteren. En natuurlijk hoef ik aan jou niet te vertellen dat feiten horen te kloppen, anders sla je als MEP’per een modderfiguur in je volgende debat, maar toch zijn we weleens geneigd om het meest sensationele nieuws voor waar aan te zien in plaats van het echt belangrijke nieuws.

En met de Tweede Kamerverkiezingen in aantocht is dit bewustzijn zeker iets om in het achterhoofd te houden, ook al weet ik dat niet iedere MEP’per al mag gaan stemmen. Na het Oekraïnereferendum mag ik nu voor de tweede keer naar de stembus en vanzelfsprekend is een stem belangrijk. Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is dat je weet waarom je op iemand stemt of zou stemmen. Verdiep je niet alleen in nieuws- en debatprogramma’s maar ook in verkiezingsprogramma’s, ook al ben je daar meestal niet zo snel doorheen. Zolang jij met voldoende, reële en dergelijke argumenten kunt onderbouwen waarom je ergens op zou gaan stemmen, ongeacht wie of welke partij dat is, weet je wat je doet, waar je voor staat en wie je bent. Dan ben je echt kritisch geweest en heb je je niet laten beïnvloeden door de meute of iemand die het wellicht beter denkt te weten. Het is jouw mening, jouw stem, jouw identiteit. Durf te laten zien wie je bent, laat je stem horen en vertel waarom je ergens voor gaat: je bent wat je stemt.

Dus inspireer anderen, wees een voorbeeld voor anderen en begrijp die anderen die het niet eens met jou zijn, want hun mening is net zoveel waard. En met deze rationele discussie kunnen we verschillen omzetten in het verschil maken, kunnen we de wereld verder brengen, kunnen we in een maand veel veranderen, kunnen we in vier jaar nog veel meer veranderen maar uiteindelijk verandert die ene seconde, die ene luttele seconde waarin je de knop naar deze mindset omzet, nog wel het meest!

————————————————————————————————————————-

Love Trumps Hate – Lotte van ’t Ooster

8 november 2016. De dag die historisch zou worden omdat we de eerste vrouwelijke president van Amerika zouden krijgen. In ieder geval, daar ging ik en heel veel mensen met mij, vanuit. Maar het werd de dag waarvan ik de ochtend erna een kater zou hebben. Donald Trump wint, tegen alle verwachtingen in.

De dag begon opgewekt, ik had er zin in. Bijna alle peilingen stonden in het voordeel van Clinton. Bijna alle?! Inderdaad ja, bijna alle. Maar hoe kon het dan zo zijn dat later op de dag Hillary Clinton, die streed voor gelijke rechten voor iedereen, jong, oud, vrouw, man, zwart, blank en getint het niet zou halen? Op het begin van de dag, toen ik er nog zin in had, ging dit nog allemaal niet door mijn hoofd.

Op dat moment dacht ik alleen maar aan de vrouw die wilde doorzetten waarmee Barack Obama zou eindigen. Het einde zou een nieuw begin worden. De volgende ochtend, zou ik wel beter weten. Misschien beter om het te omschrijven als het begin van het einde.

Begrijp me niet verkeerd, ik weet ook dat Hillary zeker niet alles was. Ze was geen goede kandidaat, niet zo goed in campagne voeren (wel in geld uitgeven voor haar campagne), had veel schandalen om haar heen van mannen met nogal losse handjes maar misschien het belangrijkste nog wel, ze speelde niet goed in op de groepen die ze nog niet achter haar had staan. Natuurlijk sta je ergens voor en focus je jouw campagne daarop. Maar had Hillary niet iets meer aandacht aan de blanke, middelbare man kunnen schenken waar uiteindelijk bijna de hele achterban van Trump uit bestond? Of staten zoals Wisconson kunnen bezoeken? Natuurlijk ben ik geen deskundige en is dit allemaal achteraf, maar ik begrijp het gewoon nog steeds niet.

Want wie op aarde kon voorspellen, dat Trump, de man die tegen vrouwen is, die moslims niet in zijn land wil hebben, die een muur bij Mexico wil gaan bouwen, die eigenlijk kort samengevat, alles niet wil wat voor Amerika niet in het voordeel zou vallen, president zou worden? Ik kan je vertellen, ik niet.

Ook niet te vergeten, bij een nieuwe president hoort namelijk ook een nieuwe First Lady. Waar we de afgelopen jaren Michelle Obama hadden, krijgen we nu Melania Trump. Tijd om wat meer over haar te weten te komen.

Melania is een 46-jarige vrouw geboren in Slovenië. Ze groeide op in een doorsnee gezin met een gemiddeld inkomen. Op haar 18de tekende ze een modellencontract in Milaan waar ze zich uiteindelijk volledig op zou gaan storten. Tussendoor heeft ze nog een ontwerp en architectuur studie aan de universiteit in Ljubjana gevolgd,  die ze niet heeft afgemaakt. Universiteit?! Dat klopt, ik had het zelf ook niet verwacht. Toen ze in de jaren 90 naar de Verenigde staten verhuisde (theoretisch gezien is ze dus een immigrant) leerde ze Donald kennen, waarmee ze in 2005 trouwde. Een jaar later, in 2006, kregen ze zoon Barron, het jongetje dat naast Trump stond tijdens zijn speech en hoognodig naar bed moest. Naast haar moederschap heeft ze een eigen sieradencollectie, huidverzorgingslijn en of dat al niet genoeg is, spreekt ze ook nog eens vijf talen. Op het eerste oog, prima First Lady.

Totdat de pers zich ermee ging bemoeien. Haar CV bleek niet te kloppen, ze zou namelijk haar studie maar een jaar hebben gevolgd en er geen Bachelor in hebben gehaald. Geen commentaar van Melania, het enige wat ze deed, was haar website verwijderen. Toeval? Denk het niet. In 1995 stond Melania naakt op de voorpagina van een Amerikaanse krant. Geen probleem mee, mag ze helemaal zelf weten. Totdat de media erachter kwam dat ze waarschijnlijk op dat moment nog helemaal niet de papieren had om in Amerika te mogen werken. Het zou dus illegaal zijn. Zelf zegt ze dat het 100% legaal was, bewijzen heeft ze niet. Ook zou ze in haar jaren bij het modellenbureau waar ze werkte, een escorte zijn geweest. Volgens haar advocaat was dit 100% onwaar en beschadigde de media de persoonlijke en professionele presentatie van Melania Trump. Ze klaagde de bedrijven aan, maar besloot wel voor een tijdje zich alleen nog maar te richten op haar man en haar zoontje. Niet teveel media-aandacht meer. Totdat ze weer een speech houdt op de Republikeinse conventie, een speech waarvan het leek of ze wanhopig zocht naar de autocue, waarop de woorden stonden die Michelle Obama al gebruikte in haar speech van 2008. Zelf reageerde ze erop dat haar speech alleen geïnspireerd was op eerdere First Ladies. Oordeel zelf. In haar laatste speech, in Pennsylvania, vertelde ze wat voor First Lady ze zou worden. Een traditionele, met als voorbeelden Betty Ford en Jackie Kennedy. Maar wel iemand die ergens voor staat, ze wil namelijk het cyberpesten tegen gaan. Nogal ironisch, haar man staat namelijk bekend om zijn heftige, controversiële uitspraken op Twitter. Maar wie weet, wordt ze wel een hele goede First Lady en kopieert zie niet alleen uitspraken maar ook wat andere kenmerken van Michelle Obama.

Genoeg over de vrouw van, over naar de speeches. Ten eerste de speech van Trump, inmiddels de ochtend van 9 november, met bij mij een flinke kater. Opvallend genoeg was zijn speech een stuk maar dan ook echt een stuk milder dan zijn andere speeches. In al zijn campagnes waar hij toch wel heel duidelijk voor een paar radicale veranderingen stond, was nu niks van te horen. “We’re going to fix our own environment”, “We’re going to build a wall”, “We’re going to put a line through Obamacare”, die Trump was even weg. Een andere Trump was aanwezig. Een Trump die er voor ALLE Amerikanen wilde zijn. Een Trump die betere infrastructuur en gebouwen wil bouwen. Een Trump die de werklozen weer werk wil gaan geven. Een Trump die Amerika weer de grootste wil gaan maken. Zijn dankwoord kunnen we misschien maar beter overslaan, dat bestond voornamelijk uit het bedanken van familieleden en mensen die hij niet kon vinden.

Hillary’s speech daarentegen was juist alles waar ze voor stond maar dan veel sterker dan haar eerdere speeches. Emotioneler, diepgaander en met tranen in haar ogen, verkondigde ze wat niet alleen voor Amerika belangrijk zou moeten zijn, maar voor iedereen op deze wereld. “The American dream is big enough for everyone, for people of all races and religions, for man AND women, for immigrants, for LGBT people, for people with disabilities, for everyone.”

Hoe idealistisch het ook klinkt, ik wil graag in die American dream geloven, ook met Trump.

Love Trumps Hate.

————————————————————————————————————————-

De vergeten oorlog – Job Zomerplaag

De bezetting van Aleppo, de onderhandelingen tussen de Verenigde Staten en Rusland en de gruweldaden van Islamitische Staat. De oorlog in Syrië en Irak is voor het westerse publiek op de voet te volgen; 24 uur per dag, 7 dagen per week. Om acht uur opent het journaal vaak met een beeld uit de oorlog: een gehavend kind dat net aan de dood is ontsnapt, een huilende vader, een omgekomen moeder. Vreselijk is het. De VN rapporteerde in augustus dat er meer dan drie miljoen mensen op de vlucht zijn voor oorlog. Een oorlog die al tienduizend mensen, waarvan vierduizend burgers, het leven kostte. Vluchten kon niet meer.

De lezer die dacht mijn visie over het conflict in Syrië en Irak te gaan lezen zal ik moeten teleurstellen. Ik deel echter graag met u het verhaal over een vergeten oorlog. De drie miljoen vluchtelingen die ik benoemde in mijn inleiding zijn geen Syriërs, noch Irakezen. Het zijn Jemenieten, die op de vlucht zijn voor een gruwelijk conflict in het armste land van het Midden-Oosten. In tegenstelling tot de andere burgeroorlog in het Midden-Oosten, is er nauwelijks nieuws te vinden over Jemen. Waarom dat zo is, en welke rol wij hebben in dit conflict, zal ik uiteenzetten aan de hand van een analyse van westerse en Arabische bronnen. Een analyse van het gebrek aan berichten over Jemen in de westerse media, die er hopelijk toe zal leiden dat u deze oorlog minder snel zal vergeten.

De burgeroorlog in Jemen is eigenlijk geen oorlog tussen burgers. Het is eerder een oorlog tussen de twee grootmachten in het Midden-Oosten, Iran en Saudi-Arabië waarvan vooral Jemenitische burgers het slachtoffer zijn. Het conflict laat zich moeilijk in een aantal zinnen samenvatten, maar globaal gezien komt het neer op het volgende: de overheidstroepen die worden gesteund door een Arabische coalitie, waaronder het Saudische leger, vechten tegen de Houthi-rebellen die militaire steun krijgen van Iran. Dat daarnaast moslimextremisten onder de vlag van Al-Qaida en Islamitische Staat een deel van het land hebben veroverd, maakt het begrijpen van het conflict niet eenvoudiger.

De afwezigheid van ‘Jemen’ in westerse media zou verklaard kunnen worden door het ontbreken van de VN-grootmachten. De Verenigde Staten, Groot-Brittannië, China, Rusland en Frankrijk zijn allen niet direct betrokken bij het conflict. Dit betekent echter niet dat ze geen enkele rol spelen. In tegendeel: de Amerikanen en de Britten delen militaire inlichtingen met de Saudi’s en voeren drone-aanvallen uit op terroristische cellen. Daarnaast leveren de westerse landen voor veel geld wapens aan de betrokken partijen. Saudi-Arabië gaf volgens het gerenommeerde Stockholm International Peace Research Institute ruim 87 miljard dollar uit aan zijn leger en veiligheidstroepen. Dit is een kleine 14 procent van het bbp van de oliestaat. Ter vergelijking: Israël spendeerde ‘slechts’ 5,4 procent en de uitgaven aan het Amerikaanse leger besloegen maar 2,3 procent, een duizelingwekkende 1,5 triljard dollar. De Saudi’s kopen met hun oliemiljarden gretig wapens van westerse landen. Zo ook van Nederland. Volgens het Financieel Dagblad gaf onze overheid voor een kleine anderhalve miljoen euro aan vergunningen af voor wapenexport naar Saudi-Arabië.

Naast de complexiteit van de westerse betrokkenheid – sommige landen willen Saudi-Arabië te vriend houden of juist Iran niet tegen zich in het harnas jagen – is de langdurigheid van het conflict een tweede reden voor westerse media om geen aandacht te besteden aan de oorlog in Jemen. Na de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië werd Jemen opgedeeld in een monarchistisch-theocratisch noordelijk en een marxistisch-socialistisch zuidelijk deel. In de 23 jaar dat de landen naast elkaar bestonden werden vele conflicten uitgevochten en in 1990 werd besloten samen te gaan als één land: het huidige Jemen. Een kwart eeuw na de eenwording wordt het land opnieuw verdeeld. De frontlinies van de huidige burgeroorlog liggen in de grensgebieden van weleer. Wordt geschiedenis herschreven?

De laatste reden is praktisch van aard. Voor journalisten, fotografen en cameramensen is het lastig om hun werk te doen in oorlogsgebieden. De dood van Jeroen Oerlemans en de ontvoering van journaliste Judith Spiegel maakten dit eens te meer duidelijk. De bombardementen en gevechten maken het werk van journalisten vrijwel onmogelijk. Soms brengt een lokaal persbureau, dat valt onder de invloedsfeer van een van de betrokken partijen een bericht naar buiten. Door de ontoegankelijkheid is deze informatie moeilijk te controleren en elk nieuwsbericht wordt bestreden door de andere partij. Deze communicatie-oorlog is het gevolg van een belangrijke ontwikkeling in moderne diplomatie en oorlogsvoering. Een conflict wordt namelijk niet langer gewonnen met wapens, maar vooral door het winnen van de publieke opinie.

Net als de oorlog zelf, is de reden waarom de oorlog in Jemen wordt vergeten ongelofelijk complex. Deze onmacht van het niet kunnen begrijpen hoeft echter niet te betekenen dat we onze ogen moeten sluiten voor de ontwikkelingen in de Jemenitische burgeroorlog. Vergeet na vandaag gerust mijn column, maar vergeet alstublieft nooit de mensen in Jemen.

Job nam in 2013 deel aan de Limburgse MEP-conferentie, om vervolgens mee te gaan met de Straatsburgreis 2014 en commissievoorzitter te zijn in datzelfde jaar. Momenteel studeert hij Internationale Communicatie en Media aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Naast zijn studie schrijft hij o.a. voor universiteitsblad Erasmus Magazine, en runt hij – samen met goede vriend en ook oud-MEP-deelnemer Ramon – startup Paper Parrots.

———————————————————————————————————————————

Het avontuur – Elyas Ghaffour

Mijn allereerste keer Maastricht was er direct eentje om nooit meer te vergeten. Veertien jaar jong was ik. Het was ‘Raayland-dag’ en we gingen met 2VWO naar Maastricht. Samen met wat andere jongens waren we lekker bezig als cultuurbarbaar, toen was dat natuurlijk nog stoer. Na een tijdje raakte ik samen met Max afgesplitst van de groep, we raakten zelfs verdwaald. Achteraf gezien leek het wel voorbestemd om dit samen met hem te beleven. Nog voordat we hadden uitgevogeld bij welke brug we opgehaald werden, moesten we eerst uitzoeken hoe we uit het doolhof van Maastricht Centrum moesten komen. Royaal te laat kwamen we aan bij bussen met achteraf gezien een prachtige herinnering.

Twee jaar later zijn we nu. Max en ik zijn beide gekozen om onze school te representeren tijdens de MEP-conferentie van 2015, het was net 2VWO all over again. Maastricht voelde precies hetzelfde als toen, een doolhof was het, vol met bruggen die we na de fotospeurtocht allemaal kenden.

Een jaar later, Max als commissievoorzitter en ik als journalist bij de voorlichting voorafgaand aan de conferentie. Drie keer raden waar: juist in Maastricht. Het duurde niet lang voordat de conferentie van 2016 begon. Max en ik hadden besloten één dag voor de conferentie alvast te genieten van Maastricht en hadden zelf een Airbnb geboekt. Dat was het begin van mijn laatste week Maastricht & MEP. Na al die tijd kan ik met trots zeggen dat ik af en toe nog steeds een MEP-gap heb.

Het Maastricht-avontuur begon in 2VWO, ging verder in 4VWO met MEP, 5VWO met MEP en wie weet zal het ook eindigen in Maastricht (met MEP)…